Iraklı Öykücülerden ʻAlî es-Sibâî’nin “Suyûfun Ḫaşebiyyetun” Adlı Öyküsü

Batı’da ilk örnekleri verilmiş olan modern kısa öykü, bütün dünyada olduğu gibi başta Mısır olmak üzere Arap dünyasında da büyük bir ilgi görmüş ve bu türde seçkin örnekler verilmiştir. Öykü aynı şekilde Irak’ta da büyük bir ilgi ile karşılaşmış ve yazarlar tarafından başarılı yapıtlar ortaya konmuştur. Mısır ve Lübnan, daha sonra Batı ve Osmanlı etkisinde kalan Irak öykücülüğü sonraki dönemlerde bu etkilerden kurtularak kendine özgü temellerini yavaş yavaş atmaya başlamış ve güzel örneklerini vermiştir. Bu türün Irak’taki temsilcilerinden biri de günümüz öykücülerinden ʻAlî es-Sibâî’dir. Kendine has bir üslûba sahip olan yazar, şu ana kadar on bir öykü kitabı yayımlamıştır. Bu çalışmanın konusunu teşkil eden öyküsü yazarın “Benâtul-ḫâibât” (Umutsuzluğun Kızları) adlı öykü kitabının ikinci öyküsüdür. İlk öyküsü “Ferâis-u bi siyâbi’l-feraḥ” (Mutluluk Elbiselerinin Avcıları) olan eser, 47 sayfadan oluşmuş orta hacimli bir kitaptır. Suyûfun ḫaşebiyyetun (Tahtadan Kılıçlar) adlı bu öyküde özelde Nâṣıriye kenti olmak üzere Irak tarihi ile sonraki dönem arasında bir olay örgüsü bulunur. Öykü, Irak tarihinin bir döneminde (Saddam Hüseyin Dönemi) yapılan -özellikle de kadınlara- zulümleri ele almaktadır. Öyküde birlikte yaşadığı insanlarla adeta bütünleşmiş olan yazar, onların karşılaştıkları zorlukları, ümitsizlikleri gözlemlemiş ve gördükleri zulümleri anlatmıştır.

The first examples of the genre of modern short story have appeared first in the West, receiving a great interest from the Arab world in general and from Egypt in particular. As has been done all over the world, many distinguished examples have been produced in this genre. In the same way, this genre has enjoyed a great interest from Iraqi writers and many successful works have been produced by them. The Iraqi literature of short stories, coming under the sway of Egypt and Lebanon first and then the West and the Ottoman, has gotten rid of that sway to slowly lay down its own literary foundations and then bear fruits. ‘Alī al-Sibāī, a contemporary storywriter, is one of the representatives of this genre in Iraq. Possessed of a literary style special to himself, he has so far published eleven books of short story. The topic of this study is the second short story of his book Banāt al-Khāiba (The Daughters of Despair). The book, the first story of which is Farāis bi Thiyāb al-Faraḥ (The Hunters for the Clothes of Joy), is a middle-sized book that consists of forty-seven pages. The short story entitled Suyūf Khashabiyya (The Wooden Swords) contains a plot that extends from the past history of Iraq and the city of Nāṣiriyya in particular to the subsequent times. The story deals with the oppressions that were perpetrated particularly against the women in a certain period in the history of Iraq, i.e. during the rule of Saddam Hussein. The author, who is almost united with the people with whom he co-existed in the story, observed their hardships and despair, describing graphically the oppressions they suffered.